leme2

Amina Kortbi vit et travaille à Athènes.  Autodidacte de formation elle a cependant de 2009 à 2013, suivi des cours de dessin académique, de peinture et d’introduction au processus de création artistique. Elle peint essentiellement des portraits, qui comme dans des portraits de famille aux regards figés dans le temps à travers une photographie,  sont retranscrits sur la toile où les émotions y trouvent refuge désormais. La peinture jaillit grâce à une réflexion introspective de sentiments gardés pour soi. Comme base d’inspiration elle utilise des images, des photographies qui réveillent ces émotions puis une certaine distance se crée entre l’objet à peindre et l’artiste. Au fur et à mesure ces portraits évoluent et se mutent en une nouvelle forme empreinte de sa propre histoire qui permet au public d’y voir la sienne, d’y faire sa lecture personnelle et ce faisant, s’approprier un tableau. Chaque portrait devient alors unique puisque la connexion entre le portrait et le spectateur se fera sur la base de sa propre introspection. Elle travaille essentiellement sur des canevas, avec de la peinture à l’huile qui est posée en plusieurs couches pour le fond puis il y a un travail de va et vient : on enlève et met ou remet de la peinture. Les visages quant à eux sont travaillés avec moins de peinture et plus de diluant, avec les doigts, des brosses plates et parfois des couteaux. L’accent est mis sur les yeux. Il n’y a pas de « décor », on ne cherche pas à distraire le spectateur. Dans sa nouvelle collection (2016) on y trouve la bouche qui jusqu’à présent était soit inexistante, soit scellée.  Son travail fait appel aux sentiments enfouis. Il ne fait pas appel aux yeux et à la réflexion mais au vécu.

Photo by Alex Manikakis

Le ‘Word of others’
Des bleus, des ocres, du blanc, de la terre de Sienne, d’ombre brûlée et quelques touches d’orange sont les couleurs dominantes du monde d’Amina Kortbi. Un monde où se côtoient émotion, esthétique et sensualité. Peintre autodidacte mais aussi chercheuse infatigable, toujours en quête du vrai et du beau. Ses portraits «interpellants» et quelquefois dérangeants s’adressent d’abord au cœur, la réflexion vient ensuite. Ses thèmes de prédilection sont essentiels, comme la vie, le temps et reflètent une part de la Grèce son pays d’adoption, détonateur de sa vocation.
Mireille Francois Eugène, Psychothérapeute (2016)
Η Μεσόγειος είναι μια γλυκιά εξορία κι η Amina Kortbi, που το γνωρίζει αυτό, αναπολεί την ιστορία του φωτός πάνω στα πέτρινα πρόσωπα ανδρών που στοχάζονται τον αποχαιρετισμό. Στα νηφάλια πορτρέτα της τίποτα δεν φαίνεται να διαρκεί περισσότερο από την ταπεινή στιγμή που γέννησε ένα μειδίαμα ή ένα σπινθήρισμα στο βλέμμα, έναν ήπιο μορφασμό ή μια απορία. Με την γενναιοδωρία της ζωγράφου ωστόσο αποδίδει στις μορφές της την αθανασία τους, αιχμαλωτίζοντας τον αεικίνητο χρόνο στις σκιές και στα χρώματα. Από αύριο κιόλας οι αινιγματικοί της ήρωες θα απολαμβάνουν την μακαριότητα της ολοκλήρωσης, ήσυχοι πως η αυθαιρεσία του πινέλου δεν θα έχει πια να προσθέσει ή να αφαιρέσει τίποτε. Με αυτό τον μοναχικό τρόπο, θα έχει συνταχθεί επιτέλους μια μικρή Ιστορία της Μεσογείου έτσι όπως την είδαν τα ξενιτεμένα μάτια της.
Δημήτρης Στεφανάκης, συγγραφέας (2016)
Dimitris Stefanakis, Ecrivain Romancier (2016)
Όταν είδα για πρώτη φορά δουλειά της Αmina, η πρώτη σκέψη ήταν, “στόματα κλειστά”. Βλέπω τώρα την νέα της δουλειά. Οι διαφορές είναι ορατές. Έργα μεγαλύτερων διαστάσεων. Πρόσωπα νεώτερα. Ίσως πάντα λίγο κουρασμένα. Αλλά με λάμψη στα μάτια, με αποφασιστικότητα. Με πιο “καθαρή πινελιά”. Με πιο καθαρό βλέμμα να στέκονται απέναντι σου. Τί μπορεί να σημαίνουν όλα αυτά, εκτός από την αδιαμφισβήτητη ζωγραφική τους αξία; Πως η Αmina προχωράει γρήγορα. Πάει πιο ώριμη καλλιτεχνικά και πιο αποφασισμένη μέσα της, παρακάτω. Είναι ούτως η άλλως μια εξαιρετική ζωγράφος. Τα υπόλοιπα τα λέει, νομίζω ο τίτλος της έκθεσης που ετοιμάζει: “αντίο”. Αφήνει πίσω της ότι πρέπει, προχωράει δυναμικά και με γνώση του ταλέντου της, παραπέρα. Της εύχομαι καλή επιτυχία, της αξίζει. Πάντα να ζωγραφίζεις δυνατά, Αmina!
Γιώργος Παπαμιχελάκης, γλύπτης (2016),
George Papamichelakis, artiste sculpteur (2016)
Γεννημένη στην Αλγερία και μετά από περιπλανήσεις στην Αφρική και την Ευρώπη και προσωπικές περιπέτειες που την σημάδεψαν, διάλεξε τα τελευταία χρόνια την Αθήνα για να ζήσει και να ξαναπιάσει από την αρχή το νήμα της ζωής της με εργαλεία τους καμβάδες και τα πινέλα της στο μικρό ατελιέ της που βρίσκεται στο κέντρο της πόλης. Εκεί, ανάμεσα στους ήχους του κέντρου και τη μουσική που αγαπάει, παραδίνεται σε ένα διάλογο με τον εαυτό της μέσα από τις δημιουργίες της. Ζωγραφίζει συμμετρικά και ισορροπημένα υπάρχει εξαιρετική οργάνωση στον τρόπο που δουλεύει, είναι σαν να προσπαθεί να βάλει σε τάξη μια ζωή που μέχρι σήμερα ποτέ δεν της χαρίστηκε. Οι εικόνες της είναι καθαρές με λεπτές αποχρώσεις και οι λεπτομέρειες στα πρόσωπα έχουν κάτι θωπευτικό. Είναι εκπληκτικός ο τρόπος που απεικονίζει τα βλέμματα των ανδρών που μοιάζουν να αντιφεγγίζουν ένα εσωτερικό φως. Δεν υπάρχει ίχνος παρακμής και παραίτησης, μόνο παράπονο μπορείς να διαβάσεις στις μορφές των αγαπημένων της. Διακρίνεις όμως εκεί και τον αγέρωχο, πεισματάρικο χαρακτήρα τους που αντιστοιχεί στο δικό της χαρακτήρα. Το ζωγραφικό της ύφος είναι αυστηρό, αρνείται τα διακοσμητικά στοιχεία και προσπαθεί με οδηγό την καρδιά της να αποτυπώσει το μυστικό που κρύβεται εκεί. Μετουσιώνει τα προσωπικά της οράματα και όσα δεν μπορεί να εκφράσει με τα λόγια είναι εύκολο να τα αποτυπώσει στον καμβά της. Οι πίνακές της δεν είναι αποτέλεσμα ατυχήματος, θα μπορούσα να πω πως είναι ένα μελετημένο σχέδιο που σκοπό έχει να την απαλλάξει από τους προσωπικούς της φόβους και να της δώσει δύναμη να συνεχίσει. Πρόκειται για μια συνεχή πάλη με τον εαυτό της που παίρνει μορφή μέσα από τις δημιουργίες της. Απελευθερώνει μέσα από τις εικόνες μνήμες και συναισθήματα που τη στοιχειώνουν. Υπάρχει ένα συνεχόμενο πάρε-δώσε και την ώρα που ζωγραφίζει είναι σαν να βρίσκεται αυτή η ίδια μέσα στον πίνακά της. Τα μάτια των αγαπημένων της μοιάζουν με βαθιές θάλασσες στις οποίες επιχειρεί συνεχόμενες ελεύθερες καταδύσεις για να τεστάρει τις αντοχές της και να καταφέρει να ανεβαίνοντας προς την επιφάνεια να απελευθερωθεί.
Νικολέττα Διαμαντάκου, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μεταφράστρια. (2016)
Nikoletta Diamantakou, PR, Τraduction Littéraire, DES-option Histoire de l’Art. (2016)
Το έργο της Αmina Kortbi είναι ώριμο καλλιτεχνικά, και ξεχωριστό αισθητικά. Η εσωτερικότητα του έργου της και η ευγένεια των βασικών συλλήψεών της αποτυπώνονται με θαυμαστή σαφήνεια και ήρεμο δυναμισμό στην έκφραση που αποδίδεται στα αντρικά πρόσωπα που ζωγραφίζει. Δοκιμάζει τα χρώματα και τις αποχρώσεις για να τονίσει τα δυνατά εκφραστικά στοιχεία των προσώπων, σαν να είναι εκείνα που την απασχολούν και όχι αυτή καθαυτή η σύνθεση της εικόνας της. Είναι σαφές ότι η σύνθεση είναι άρτια όπως είναι προφανές ότι η ίδια δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει, αφού καταφέρνει με λιτότητα στα χρώματα, ηρεμία και σιγουριά στην πινελιά, χωρίς φλυαρίες και επιτηδευμένο ύφος, να προσδίδει με ειλικρίνεια μία εξαίρετη ισορροπία στο δημιούργημά της πάνω στον καμβά. Τα πρόσωπά της υποκινούν τη σκέψη μας, δεν είναι απλά πρόσωπα, κουβαλούν μια ιστορία, αφηγούνται με κάθε ρυτίδα μια ζωή γεμάτη δυσκολίες και με τα μάτια διαλέγονται μαζί μας χωρίς λόγια, με κλειστά στόματα, με μία ήρεμη δύναμη, με βαθιά εσωτερικότητα, μελαγχολία, ευγένεια και σταθερότητα. Μοιάζουν με τον τόπο που γεννήθηκε, που έχει καθαρό ξάστερο ουρανό, γεμάτο φως, σκληροτράχηλο έδαφος και ανθρώπους με μεγάλη εσωτερική δύναμη, σθένος και καρτερικότητα. Αμίνα, σ΄ ευχαριστούμε για όσα μας έκανες να νοιώσουμε, έτσι απλά με ένα πινέλο και το ταλέντο σου!
Στέλιος Φενέκος (2016)
Stelios Fenekos (2016)