«Θέλω όποιος βλέπει αυτό τον πίνακα να επικοινωνεί με τον εαυτό του και όχι μ’ εμένα. Θέλω να βλέπει αυτό που παριστάνεται πάνω στο μουσαμά. Το μαύρο είναι ιδανικό γι αυτό, αντανακλά. Οι κινήσεις που υιοθετεί ανήκουν σε αυτόν που παρατηρεί. Το έργο ζει μέσα από το βλέμμα που του φοράει. Δεν του βάζει όρια ούτε αυτός που του ανήκει ούτε αυτός που τον έχει φτιάξει, έχει δημιουργηθεί από αυτόν που τον κοιτάζει.» Pierre Soulages

 

black6

Βλέπω τη ζωγραφική μου φορτωμένη με μια ιδιαίτερη ενέργεια που συχνά με σπρώχνει να παίξω το ρόλο του εισβολέα για να βρω τελικά λόγο ύπαρξης πάνω στο μουσαμά. Κάθε μέρα αποσύρομαι στη μοναξιά του ατελιέ μου. Προετοιμάζομαι γι’ αυτή την απομόνωση και ξεκινάω. Είναι σα να ξεκίνησα μια φορά να διαλογίζομαι κι από τότε ακολουθώ το ίδιο τελετουργικό: Ανοίγω τα παραθυρόφυλλα, έπειτα το παράθυρο, τριγυρίζω, κοιτάζω το μουσαμά που πάνω του δούλευα την προηγούμενη μέρα, φτιάχνω καφέ, βάζω τη μουσική που αγαπάω, φοράω τα «ρούχα της δουλειάς», κάθομαι μπροστά στο καβαλέτο και εγκαταλείπομαι για λίγο. Η σκέψη μου βαθαίνει, αφήνω να με κυριεύσουν τα συναισθήματα της προηγούμενης μέρας και τα ξαναπιάνω από εκεί που τα άφησα. Ξαναβρίσκοντας το μουσαμά μου, μερικές φορές, είναι σα να συναντώ ένα παλιό φίλο και συνεχίζουμε τη γνήσια και παθιασμένη συζήτηση που είχαμε αφήσει στη μέση. Άλλες φορές πάλι ξαναβρίσκω το συναίσθημα έπειτα από μια διαφωνία, επειδή την προηγούμενη μέρα ήμουν θυμωμένη, απογοητευμένη, κουρασμένη, από μια πραγματικότητα που δεν αλλάζει. Είναι μια επαφή. Ποτέ δεν νιώθω μόνη όταν ζωγραφίζω. Μου λένε συχνά πως υπάρχει κάτι στα πορτραίτα μου που κινητοποιεί τις αισθήσεις. Μαγεύομαι από αυτό επειδή μου απελευθερώνει συναισθήματα αντικρουόμενα. Καθώς ζωγραφίζω, αφήνω το δημιούργημα να μου επιβληθεί σιγά-σιγά. Δεν «βάζω χρώμα» στο σχεδίασμα, με οδηγεί το ένστικτο. Δεν θέλω να περάσω τα συναισθήματα μου, και δεν δίνω βαρύτητα στο υλικό και στα χρώματα. Αποφεύγω να επηρεάσω το θεατή καθώς παρατηρεί έναν από τους πίνακές μου, είναι κι αυτός ένας από τους λόγους που σχεδόν ποτέ δεν βάζω τίτλους. Μόλις τελειώσει το έργο παύει πια να μου ανήκει, ο παρατηρητής μπορεί να το κάνει ό,τι θέλει. Δεν αναζητώ να δώσω ένα νόημα αλλά να ζωγραφίσω το περίσσευμα της ευαισθησίας.

(Απόδοση κειμένου από Νικολέττα Διαμαντάκου)